Always remember that happiness is just around the corner. :)

When life puts you into trouble it's because life knows.
Trust in what is following, in the moments that are ahead of you. They are there to make the best out of you.
Just don't rush things, don't force situations to happen, don't obsess over people and unhealthy habits. Just don't rush life, let it flow smoothly.
It will all fall into place when they are supposed to.
They say when one door closes another one opens, but don't hurry to reach that door.
Take your time, explore the world around you, explore you, understand yourself, love yourself.
If you get to your door before you are ready then nothing will make sense. Give your mind space to refresh and grow, to get back all the positivity and smiles.
Wounds take time to heal but things always get better.
When you reach your door you will know, you will feel the happiness. You will not need to wonder if that is the place you are supposed to be. You will know.
You will fulfill your journey and arrive safely, full of experiences and knowledge in a new door that awaits for much much more.
And one day you will wake up, truly happy and thankful for what life has given you, and you will be grateful that you took your time to grow.
The future is always better from what we imagine, you might feel like drowning in sadness, that nothing makes sense, but trust in you, trust in the universe, in the positive energy and the smiles will come to you.
Always remember that happiness is just around the corner. :)

Δυο βήματα μπρός και ένα πίσω.

Έχουν αλλάξει τόσα πολλά και άλλα τόσα μένονται να αλλάξουν. Άνθρωποι έχουν φύγει και άνθρωποι έχουν έρθει. Δεν ξέρω πλέον τι πρέπει να συνηθίσω και τι πρέπει να αφήσω πίσω. Τίποτα δεν μοιάζει με αυτά που ήξερα, όλα αλλάζουν με ταχύτητα φωτός και αυτό με φοβίζει. Τελικά τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι σχέδια και αν έχεις σίγουρα η ζωή δεν συμβαδίζει με αυτά. Ότι είχα σαν καθιερωμένο τα τελευταία 22 χρόνια πρέπει τώρα να το ξεχάσω, να αφήσω πίσω μου συνήθειες που αγαπάω και να δεχτώ μια καινούρια πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που σίγουρα δεν διάλεξα εγω. Μερικές φορές θέλω να κλάψω για τα όσα άλλαξαν, μου λέιπουν, τα άτομα, οι αναμνήσεις. Ίσως να ήρθε η ώρα για καινούριες, και όσο πολύ το θέλω άλλο τόσο το σιχαίνομαι. Ταλαντεύομαι ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, τόσο πολύ που μερικές φορές ξεχνάω να αγαπήσω το τώρα. Θέλω να παω μπροστά μα όλο γυρνάω πίσω, δυο βήματα μπρός και ένα πίσω.

Πάντα δικιά τους, ποτέ δικοί μου, ποτέ.

Έζησα μια ζωή στη σκιά των άλλων. Πάντα να βασιζόμουνα στους άλλους, δεν έμαθα ποτέ όμως. Πάντα έδινα όλο μου το είναι και περίμενα τόσα πολλά, δεν πηρά όμως ποτέ τίποτα πίσω, για φαντάσου. Και δεν αναφέρομαι σε σχέσεις ερωτικές, αυτά τα έχω εγκαταλείψει εδώ και καιρό. Μιλάω για φίλους, για ανθρώπους δικούς μου. Αστείο, 22 χρονών και δεν έχω ένα άνθρωπο να αποκαλέσω αληθινά δικό μου. Πάντα δικιά τους, ποτέ δικοί μου, ποτέ. Ίσως να με πληγώνει αυτό αλλά δεν το νιώθω, ίσως αυτό να με έχει κάνει τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Μου είναι αδύνατο να αναπτύξω σχέση με ανθρώπους για πάνω από 2 μήνες, 3 το πολύ, μετά κρασάρω, δεν έχω μάθει για πιο πολύ. Δεν έχω μάθει να δεσμεύω τις σκέψεις μου με άλλους και πλέον δεν γουστάρω. Πάντα, ένα βήμα μπρός και ένα πίσω. Δεν θα πω ψέματα, το προσπάθησα, αλλά πάντα με έσπρωχναν προς τα πίσω. Δεν έχω ταιριάξει ποτέ μου και πουθενά και αυτό με ζαλίζει μερικές φορές. Άλλες στιγμές απλά αδιαφορώ, δεν ενδιαφέρομαι, δεν με νοιάζει. Έζησα μια ζωή περιμένοντας αυτό το κάτι που δεν ερχόταν ποτέ. Νιώθω ότι πλέον η ύπαρξη μου δεν ταιριάζει εδώ, μερικές στιγμές απλά δεν συμμετέχω, κρατιέμαι σε απόσταση ασφαλείας και παρατηρώ ότι γίνεται γύρω μου. Νιώθω να πνίγομαι, θέλω να τρέξω έξω να πάρω αέρα, πνίγομαι, νιώσε με για λίγο. Φεύγω, αυτή τη φορά θα φύγω.

Τι είχαμε τι χάσαμε ε;

Το ξέρεις ότι φταίς και εσύ αλλά πότε δεν ρίχνεις ευθύνες στον εαυτό σου. Πάντα οι άλλοι, ποτέ εμείς!
Έχεις μάθει να μην αναλώνεσαι, να μην αγαπιέσαι. Ίσως το επέλεξες, ίσως να το συνήθισες. Κοιτάς τους άλλους στα μάτια και σπάνια βλέπεις κάτι που να σ' αρέσει. Δεν είσαι σίγουρος τι είναι αυτό που ψάχνεις. Έμαθες να μην πιστεύεις, ποτέ και τίποτα. Κάθε φορά η φυγή σου, η φυγή τους γίνεται και πιο ανώδυνη. Τι είχαμε τι χάσαμε ε;
Κάθε ξημέρωμα μια ακόμα επιτυχία. Πότε θα τελειώσεις επιτέλους τη λίστα σου;
Δεν βαρέθηκες; Δεν κουράστηκες; Δεν αηδίασες;
Σ' έχουν γαμήσει, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Έχουν κάνει το κορμί σου ενα δοχείο που μέσα πετάνε ότι απαίσιο τους έχει απομείνει. Φοβάσαι, σε νιώθω.

Φοβάσαι τον εαυτό σου, αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που αισθάνεσαι. Κλειδώνεις τη φωνή σου για να μην σε ακούσουν. Λες θα περάσει και αυτή τη φορά. Κλείνεις τα μάτια για να μην κλάψεις. Εξατμίζεσαι. Σκορπάς τα κομμάτια σου.
Αξίζεις όμως να αγαπηθείς όπως εσύ γουστάρεις!

Γράμμα στον Αϊ Βασίλη.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, τα γενέθλιά μου..μέρες χαράς. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να γράφει γράμμα στον Αϊ Βασίλη, νομίζω ποτέ δεν πίστευα σ'αυτόν, οι γονείς μου φρόντισαν να έχω επίγνωση της πραγματικότητας. Φέτος είπα να κάνω την αλλαγή, φέτος χρειάζομαι λίγο παραμύθι στη ζωή μου, λες και αυτό που μου έχουν πουλήσει μερικοί δεν είναι αρκετό αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Φέτος έχω ανάγκη από λίγη μαγεία. Σε μερικούς μπορεί να φανεί αστείο, για άλλους μπορεί να είναι κλισέ, κάποιοι μπορεί να το βρούν και ανούσιο, παιδικό ή ακόμη και εγωιστικό, δεν με νοιάζει όμως, το γράμμα είναι δικό μου..

Αγαπητέ μου Αϊ Βασίλη,
σίγουρα αν σου έγραφα αυτό το γράμμα πριν 2-3 χρόνια το μόνο που θα ζητούσα θα ήταν ρούχα,παπούτσια,βιβλία,καινούριο κινητό ίσως, άντε και καλούς βαθμούς στις εξετάσεις. Φέτος τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει, όλα αυτά τα υλικά δεν μπορούν να με γεμίσουν πλέον, μερικές απουσίες έχουν αφήσει ενα μεγάλο κενό στη ψυχή μου και λίγη μαγεία θα μου έκανε καλό. Βλέπεις ποτέ δεν περίμενα να χάσω μερικά άτομα από τη ζωή μου, πάντα πίστευα ότι θα ήταν δίπλα μου, δεν είχα επίγνωση του θανατού, ίσως μέσα μου να πίστευα στο "για πάντα". Κάποιος όμως αποφάσισε να μου κάνει πλάκα, να με ταρακουνήση λίγο μπας και ξυπνήσω από το κόσμο μου. Κάποιος μου πήρε άτομα από δίπλα μου που ήταν μεγάλο στήριγμα στη ζωή μου, που έκαναν το κόσμο μου άνω κάτω και μου πρόσφεραν αγάπη,φιλία,κατανόηση, πράγματα που έψαχνα εδω και καιρό, άτομα που έκαναν εμένα ενα καλύτερο άνθρωπο. Το γνωρίζω ότι ακόμα είναι στο πλάι μου, απλά εγω δεν μπορώ να τους δω αν και το έχω μεγάλη ανάγκη. Γι' αυτό φέτος αγαπητέ μου Αϊ Βασίλη το μοναδικό δώρο που θα ήθελα να σου ζητήσω είναι να μου φέρεις αυτά τα αγαπημένα μου πρόσωπα, για μια μέρα μόνο. Να περάσω ξανά μαζί τους όμορφες στιγμές, να πάμε βόλτα, να τους πω τα νέα μου, να πιώ μαζί τους όσες παραπάνω μπύρες μπορώ, να με συμβουλέψουν, να τους αγκαλιάσω και να τους πω πόσο πολύ τους αγαπάω, πόσο πολύ μου λείπουν...και μετά μπορείς να τους πάρεις πίσω. Μου φτάνει μόνο αυτή η μια φορά και μετά θα αρκεστώ στα όνειρα μου..

Αν κοιτάξεις μέσα στη ψυχή μου ίσως και να το καταλάβεις.

Δεν μπορώ να μοιάσω σε εσάς, δεν θέλω να μοιάσω σε εσάς. Γεννήθηκα για να διαφέρω, δεν σας μοιάζω μ' ακούς; Οι φωνές στο κεφάλι μου έχουν άλλη συχνότητα, άργησα να το καταλάβω μα το έμαθα. Προσπάθησα να μπω στα καλούπια σας, προσπάθησα να μπω στις σκέψεις σας, μάταια όμως..τα μάτια μου έμαθαν να κοιτάνε διαφορετικά απ' τα δικά σας. Προσπάθησα να το κρύψω, να το αλλάξω μα τώρα που κατάλαβα πόσο πολύτιμο είναι το έχω αγαπήσει, το έχω κάνει ολόδικό μου. Ναι, δεν μοιάζω με αυτό που έμαθες επειδή τώρα είμαι πραγματικά εγω. Πάλεψα 21 χρόνια να μπω στο κόσμο σας μα πάντα έπεφτα έξω, μπορεί να σου φανεί και αστείο μα έτσι είναι, έτσι είμαι,
αν κοιτάξεις μέσα στη ψυχή μου ίσως και να το καταλάβεις. Θέλω να αγαπιέμαι με τη ψυχή δεν θέλω να αγαπάω με το σώμα. Δεν χαραμίζομαι σε μετριότητες για να αποφύγω τη μοναξια, γουστάρω να τα δίνω όλα ή τίποτα. Ξεγυμνώνω τη ψυχή και το μυαλό μου γιατί δεν αντέχω άλλο κρυφτό. Δεν κατάλαβα όμως ακόμα ποιό είναι το κακό του να διαφέρεις. Έχω τη δική μου τρέλα και μ'αρέσει. Ναι, είμαι η Ιωάννα και επιτέλους αγαπάω το είναι μου!

Θα σε περιμένω ξανά, καληνύχτα..

Σε είδα, ναι, σε είδα. Είδα τα ματάκια σου, αυτό το όμορφο χαμόγελο σου. Σε είδα και ήσουν τόσο όμορφος, τόσο ήρεμος όσο ποτέ. Δάκρυσα. Ήθελα να σε αγκαλιάσω αλλά δεν μπορούσα, είναι νωρίς ακόμη για μένα είπες. Σου ψιθύρισα μου λείπεις, δεν ήθελα να το ακούσεις, δεν ήθελα να ξέρεις πως νιώθω, και όμως ήξερες, πάντα ήξερες. Και εσύ απλά με κοίταξες και τότε ηρέμησα. Μου είπες θα τα ξαναπούμε αλλά δεν μου είπες ποτε. Σύντομα; Δεν έμεινες για πολύ, δεν ήθελες να θυμάμαι. Πάντα σου άρεσε να με προστατεύεις, σαν το μεγάλο αδελφό, πάντα ήθελες να γελάω. Τώρα μην ανησυχείς, χαμογελάει η ψυχή μου όσο νιώθει τη δική σου. Δεν με άφησες, το ξέρω.
Λένε, τους φίλους δεν τους ξεχνάς όσα χιλιόμετρα και αν σας χωρίζουν. Δεν θα σε ξεχάσω όσος ουρανός και αν μας χωρίζει.
Σου είπα να καθήσεις ακόμα λίγο να τα πούμε, να τα πιούμε, χαμογέλασες και μου είπες, "κάποια μέρα.."
Θα σε περιμένω ξανά, καληνύχτα..

Αυτό που φοβάμαι καμιά φορά είναι μην αδειάσω τόσο πολύ που να νιώθω γεμάτη.

Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει να αδειάζω το κεφάλι μου σε λέξεις ανούσιες, να βγάζω τις κραυγές από μέσα μου σε προτάσεις που πολλοί δεν καταλαβαίνουν. Καθαρίζω τη ψυχή μου, τις σκέψεις μου, γιατί αν άφηνα όσα σκουπίδια με έχετε γεμίσει θα είχα τρελαθεί μέχρι τώρα. Τετράδια, μολύβια, άγρυπνες νύχτες, μόνο και μόνο για να ξεκινήσω καινούρια το πρωί. Αυτή είναι η τέχνη μου! Άλλοτε, μου αρέσει να γράφω για να γεμίζω το υπέροχο κενό μου, αυτό που αντανακλάτε στο χαμόγελό μου, έτσι το γουστάρω. Όταν υπερφορτόνομαι με συναισθήματα αυτόματα μετατρέπονται σε σκέψεις και μπάμ σκάνε στο χαρτί πριν σκάσουν στο μυαλό μου. Γέμισμα και άδειασμα, ατελείωτος κύκλος. Αυτό που φοβάμαι καμιά φορά είναι μην αδειάσω τόσο πολύ που να νιώθω γεμάτη. Τότε πως θα υπάρχει χώρος για τις αηδίες σας; 

Δεν μιλάω για χαμένες αγάπες, ανούσιο.

Δεν μιλάω για χαμένες αγάπες, ανούσιο, αλλά για πραγματικές απώλειες. Για μάτια που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξαναδείς. Δύσκολο να το εκφράσεις. Όταν σου παίρνουν αυτά που αγαπάς υποχρεώνεσαι να μάθεις, να μάθεις να υποφέρεις στα βουβά για να μην ενοχλήσεις τους άλλους. Και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που δεν πρόλαβες να πείς ένα αντίο, που δεν είχες δώσει μια ευκαιρία, γιατί δεν ήξερες, περίμενες την επόμενη φορά, που όμως δεν ήρθε. Αστείο το πως τα πάντα αλλάζουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα,πώς μερικά γεγονότα μπορούν να αλλάξουν όλο σου το είναι, αστείο και τραγικό. Και όταν κοιτάς πλέον τον ουρανό δεν ψάχνεις να βρείς τ' αστέρια αλλά αυτά τα μάτια, και όταν δεν είναι εκεί τι να το κάνεις το πανέμορφο φεγγάρι;

Θες να γίνεις το δικό μου μοναδικό τίποτα;

Έχω ερωτευτεί το κενό γιατί μόνο εκεί χωράει η παρουσία μου, μόνο εκεί οι σκέψεις μου βρίσκουν φωνή. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και η ψυχή μου να κουμπώσει με τη δική σου, ήθελα το μυαλό σου να με αγκαλιάσει πρίν τα χέρια σου, ήθελα να σου χαμογελάσω. Ήθελα, ήθελα, μα τώρα δεν θέλω. Τώρα έχω ερωτευτεί το τίποτα που με γεμίζει τόσο πολύ. Και αν σου φαίνεται παράξενο μην ανησυχείς, είναι που έχω συνηθήσει στην απουσία...αλλά..
άν τα μάτια σου γράφουν ολόκληρους τόμους χωρίς να μου πείς μια λέξη, άν οι φωνές στο κεφάλι σου έχουν την ίδια συχνότητα με τις δικές μου, άν το χαμόγελό σου συμπληρώνει το δικό μου και οι πληγές στα χέρια σου ταιριάζουν με τις δικές μου...τότε, θες να γίνεις το δικό μου μοναδικό τίποτα;

Χάθηκα, μα τώρα με ξαναβρίσκω.

5 μήνες, πάνε 5 μήνες που έχω χάσει το είναι μου. Μερικές φορές είναι καλό να χάνεσαι, όχι από τους άλλους, αλλά από σενα. Κάνεις λίγο πίσω για να μπορείς να έρθεις ξανά μπροστά με φόρα. Είχα πει δεν θα αφήσω τα στερεότυπα του περιβάλλοντός μου να με επηρεάσουν, και όμως το έκαναν και αυτό με φοβίζει,αρκετά. Δημιούργησα κάλπικες ανάγκες οι οποίες δεν ήταν καν δικές μου, απλά έτσι "έπρεπε" και στο τέλος με καταβρόχθησαν. Δεν είμαι αυτό που θέλω να είμαι, δεν είμαι εγω. Έχτισα κάτι που δεν είμαι χωρίς καν να το καταλάβω και κάπου εκεί, χάος. Χάθηκα, μα τώρα με ξαναβρίσκω. Το μυαλό μου είναι σε διαρκή σύγκρουση. Υπάρχει ενα κενό, προσπάθησα να το γεμίσω; Όχι, δεν θέλω, μου αρέσει το κενό μου,με κάνει αυτή που είμαι. Πόλλοι με άγγιξαν, προσπάθησαν να βάλουν για λίγο τη παρουσία τους σε αυτο το άδειο μου, τίποτα όμως, μόνο εγώ μπορώ να το γεμίσω, όταν θα έρθει η ώρα, όταν θα είμαι έτοιμη. Προσπάθησα να το διορθώσω επειδή έτσι μου είχαν πεί ότι είναι το σωστό. Κάποιος κάποτε μου είπε "βάλε ότι νιώθεις σε ενα κουτί και άστο απ'έξω", πόσα να χωρέσει όμως ενα κουτί; Πόσες πνιγμένες κραυγές; Δεν θέλω άλλο να ζω στη σιωπή, θέλω να ξέρω ότι υπάρχω, δεν θέλω να είμαι έτοιμη, θέλω να είμαι καθαρή. Το μυαλό μου είναι σε διαρκή σύγκρουση, ξανά και ξανά, συνεχώς με ανακαλύπτω, κάποτε.

Μα όσο ολόκληρη και να είμαι πάντα ένα κομμάτι μου θα λείπει.

Μισώ το κόσμο γύρω μου, με πνίγει, θέλω να πετάξω και δεν μπορώ. Δεν ξέρω ποια είμαι, κοιτάζω το είδωλο μου στο καθρέφτη και δεν με αναγνωρίζω, δεν υπάρχει τίποτα για να θυμηθώ. Μαζί με εσένα έχασα και εμένα, με πήρες μαζί σου όταν έφυγες. Και τώρα τι; Έμεινα ένα κορμί χωρίς μυαλό, χωρίς αισθήματα, χωρίς ψυχή, ένα τίποτα που τριγυρίζει. Μου άφησες τη γλύκα της ελευθερίας και τώρα τριγυρίζω ψάχνοντας κάπου για να ταιριάξω ξανά, τα κομμάτια μου όμως δεν κολλάνε πουθενά.Έχω γίνει ένα με τον ουρανό, βλέπω τα πάντα από απόσταση ασφαλείας. Φοβάμαι να αγγίξω, δεν θέλω να σκεφτώ. Το ξέρω, η ψυχή μου είναι κάπου εκεί έξω και με περιμένει να ξαναγυρίσω, μα όσο ολόκληρη και να είμαι πάντα ένα κομμάτι μου θα λείπει.

Γουστάρω τις αγκαλιές, αλλά όχι αυτές που με πνίγουν.

Δεν με γεμίζει τίποτα πια,ούτε καν εσύ, εσύ που ήσουν τα πάντα και τώρα τι; Δεν είσαι τίποτα, ούτε καν ανάμνηση. Δεν αισθάνομαι τίποτα, χαμογελάω. Τουλάχιστον ξέρω ότι είμαι ελεύθερη, πραγματικά ελεύθερη, σώμα και μυαλό. Το θέμα δεν είναι να αποδεσμεύσεις τι καρδιά από τα συναισθήματα, αλλά το μυαλό από τις αναμνήσεις. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι κάποιον που θα σου γαμήσει τα πάντα και θα σε κάνει να σκεφτείς ότι πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Και αν σου γάμησαν τη ψυχή μη φοβάσαι, οι πληγές θα απαλύνουν και θα γίνουν άγνωστες αναμνήσεις. Και θα είσαι ελεύθερος. Γουστάρω τις αγκαλιές, αλλά όχι αυτές που με πνίγουν. Η αγάπη δεν έχει όρια, έτσι πρέπει να είναι, χωρίς όρια. Αν κάποιος δεν ταιριάζει στα δικά σου θέλω δεν θα ταιριάξει ποτέ, όσο και αν προσπαθήσεις να χτίσεις γύρω του καλούπια. Μια ελεύθερη ψυχή δεν μπορεί ποτέ να φυλακιστεί.

Με πόσα ψέματα βρομίζεις τη ζωή σου για να ευχαριστήσεις τους άλλους;.

Τόσος κόσμος γύρω σου και δεν νιώθεις τίποτα, ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα λόγια. Χάος στη ψυχή μου. Ακούς φωνές που δεν σου λένε κάτι, ανούσιες παρουσίες. Μέρες τώρα, προσπαθώ να θυμηθώ, προσπαθώ να αισθανθώ, τίποτα, κενό. Και εσύ είσαι το απόλυτο μαύρο, δεν έχεις κάτι που να θέλω, δεν έχεις τίποτα που να με ενδιαφέρει. Τόσος πολύς κόσμος και όμως είσαι μόνος. Ζεις στην άκρη, και περιμένεις αυτή τη σπρωξιά, τη τελευταία. Είτε θα πετάξεις, είτε θα τσακιστείς. Κανένας όμως δεν γνωρίζει, κανένας δεν πρόκειται να καταλάβει. Όλα υπέροχα. Με πόσα ψέματα βρομίζεις τη ζωή σου για να ευχαριστήσεις τους άλλους; Τόσο μόνος, τόσο τρελός, τόσο...

Δεν ξέρω, και δεν θέλω να μάθω.

Δεν ξέρω. Απλά δεν ξέρω. Οι λέξεις μοιάζουν μουτζούρες, σκορπισμένες προτάσεις χωρίς νόημα. Θα το μάθουμε στη πορεία είχες πει. Το χάος στο κεφάλι μου κυριεύει. Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω. Αδιαφορώ, αγνοώ. Όχι γιατί δεν με νοιάζει, αλλά για να προφυλάξω ότι καλό ένιωσα και νιώθω. Γράφω, γράφω, γράφω αλλά δεν καταλαβαίνω πια τι γράφω. Νιώθω τη ζάλη παντού γύρω μου, σε όλο μου το σώμα. Μερικές φορές με λυτρώνει, άλλες με σκοτώνει. Τι προτιμώ αυτή τη θολούρα, γλυκιά μου, με αγκαλιάζει. Όλα είναι στο μυαλό μου, μπερδεμένο μείγμα, ίσως αυτό να είσαι και εσύ, ίσως να είσαι μια ανάμνηση. Τα μάτια μου κοιτάνε αλλά αρνούνται να δουν. Χάος, μόνο αυτό, χάος σαν εσένα. Ήσουν καταιγίδα που με γιάτρεψε, και τώρα βυθίζομαι πάλι. Λόγια χωρίς νόημα για κανένα. Δεν ξέρω, και δεν θέλω να μάθω.

Φεύγω μπροστά με φόρα.PLAY.

Η ζωή μου. Και η ζωή σου. Δυό ζωές που έγιναν ένα και μετά 2,3,4,5,6, όσπου χάθηκαν στο πλήθος. Ψυχές που δεν αγαπάνε, δεν νιώθουν, απλά βλέπουν. Παρατηρούν και προσπαθούν να καταλάβουν. Rewind, pause, forward, play, rewind, play, forward, pause, play, STOP. Και όταν έρθει εκείνο το τέλος πόσο έτοιμος είσαι να το ζήσεις; Εσύ από πόσους μπορείς να κρυφτείς; Μπορείς να πεις όσα ψέματα θέλεις στους άλλους, αλλά πόσα ψέματα μπορείς να πεις στον εαυτό σου; Rewind, pause, forward, pause, play. Τα μάτια μου έμαθαν, τα πόδια μου δεν με κρατάνε. Το νιώθω, με τραβάει πίσω, με τραβάει. STOP. Φεύγω μπροστά με φόρα.PLAY.!

Το μυαλό θα γυρίζει πάντα πίσω.

Πλησιάζουν οι μέρες. Πλησιάζουν οι μέρες που θα φύγω επιτέλους. Ήρθε η ώρα να απομακρυνθώ από όλους και όλα, από όσα με πλήγωσαν, από όσα με κατέστρεψαν, ήρθε η ώρα να φύγω. Το ξέρω, όσα χιλιόμετρα μακριά και να πάω το μυαλό θα γυρίζει πάντα πίσω, στην ανάμνησή σου, στις αναμνήσεις γενικά. Αυτή τη φόρα όμως είναι έτοιμο να παραδοθεί σε νέες καταστάσεις, σε νέες εμπειρίες, σε πράγματα που ακόμα μου είναι άγνωστα. Όσο για τη καρδιά; Θα έρθει και αυτής η ώρα της, αλλά όχι ακόμα. Μου αρέσει το χαμόγελο που προκαλεί στο πρόσωπο μου αυτή η φυγή, όλη αυτή η χαρά, τη γουστάρω. Επιτέλους. Φεύγω.

Δεν μου επιτρέπεται.

Και είναι μέρες που σε κυριεύει αυτό το ηλίθιο συναίσθημα, αυτό που σε τρώει. Που εχείς τόσα πολλά να πείς και δεν μπορείς, όχι γιατί δεν θέλεις, αλλά..δεν σου επιτρέπεται. Μάλιστα, αυτό είναι. Δεν σου επιτρέπεται να μιλήσεις, να νιώσεις, να αγαπάς, να θυμάσαι. Δεν έχεις το δικαίωμα. Σταμάτα. Αυτό το συναίσθημα, αυτό που σε πνίγει μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή και καθώς παίρνεις μια μεγάλη ανάσα, ρούφας μέσα σου όλο το μαύρο. Κοιτάς τους άλλους στα μάτια, βαθιά στη ψυχή και λυπάσαι, λυπάσαι αφού όλοι σε ακούνε αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι λές. Χαρούμενες σκέψεις; Λυπημένες σκέψεις; Μην γελιέσαι αγάπη μου. Δεν έχω σκέψεις. Δεν μου επιτρέπεται.

Το ξέρω, δεν θα καταλάβεις.

Και είναι αυτό, ναι, η μορφή σου που πάντα θα με στοιχειώνει, στα όνειρα μου, στις σκέψεις μου, στα πάντα. Που θα μου προκαλεί δάκρυα και γέλια, που θα είναι παντού και πάντα. Όσο πιο μακριά είσαι τόσο πιο μέσα μου σε νιώθω κι ας είμαι καλά και ας έχω ακόμη το χαμόγελό μου. Όχι, δεν είναι ψεύτικα, τίποτα δεν είναι ψεύτικο, ούτε εσύ ούτε εγώ ούτε το χαμόγελο ούτε η σκέψη. Είναι όλα τόσο αληθινά, τόσο ζωντανά που κάθε φορά με σκοτώνουν λιγάκι. Το ξέρω, δεν θα καταλάβεις, δεν κατάλαβες ποτέ αλλά δεν με νοιάζει, φτάνει που ξέρω εγώ, φτάνει που νιώθω. Λόγια, λόγια, λόγια. Λόγια που σφηνώνουν στο μυαλό σου και σε τρυπούν κάθε μέρα και πιό πολύ. Λέξεις που δεν μπορείς να ξεχάσεις, που δεν σε αφήνουν να ησυχάσεις. Το ξέρω, δεν θα καταλάβεις. Έμαθα όμως πιά να καταλαβαίνω εγώ, και ας είσαι καλά.

Η υποκρισία των Χριστουγέννων.!

Χριστούγεννα ξανάαα..γιορτινές μέρες τζαι ούλλοι γίνεσται φιλάνθρωποι, ούλλοι νοιάζεστε για τους γυρώ σας, αγαπάτε τους ούλλους, βουράτε να βοηθήσετε..σκατά. Τους φίλους σου, το γείτονα σου τζαι γενικά το κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάς τζαι να τον βοηθάς κάθε μέρα του χρόνου τζαι οι κάθε γιορτί που εν να θυμηθείς, τούτον ούλλο εν μια υποκρισία. Δηλαδή ο άνθρωπος που βοηθάς στις γιορτές εν έσχιει την ανάγκη σου τις υπόλοιπες μέρες; Οι ανθρώποι που κατηγοράς ούλλη τη χρονιά ξαφνικά γινίσκουνται τα αγαπημένα σου πλάσματα; Ξυπνάτε ρε. Μάθατε να αγαπάτε τζαι να μοιράζεσται ολόχρονα τζαι οι μόνο τις γιορτές, να κοιτάζεται τους γυρώ σας τζαι να βοηθάτε συνέχεια. Peace :)