Γράμμα στον Αϊ Βασίλη.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, τα γενέθλιά μου..μέρες χαράς. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να γράφει γράμμα στον Αϊ Βασίλη, νομίζω ποτέ δεν πίστευα σ'αυτόν, οι γονείς μου φρόντισαν να έχω επίγνωση της πραγματικότητας. Φέτος είπα να κάνω την αλλαγή, φέτος χρειάζομαι λίγο παραμύθι στη ζωή μου, λες και αυτό που μου έχουν πουλήσει μερικοί δεν είναι αρκετό αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Φέτος έχω ανάγκη από λίγη μαγεία. Σε μερικούς μπορεί να φανεί αστείο, για άλλους μπορεί να είναι κλισέ, κάποιοι μπορεί να το βρούν και ανούσιο, παιδικό ή ακόμη και εγωιστικό, δεν με νοιάζει όμως, το γράμμα είναι δικό μου..

Αγαπητέ μου Αϊ Βασίλη,
σίγουρα αν σου έγραφα αυτό το γράμμα πριν 2-3 χρόνια το μόνο που θα ζητούσα θα ήταν ρούχα,παπούτσια,βιβλία,καινούριο κινητό ίσως, άντε και καλούς βαθμούς στις εξετάσεις. Φέτος τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει, όλα αυτά τα υλικά δεν μπορούν να με γεμίσουν πλέον, μερικές απουσίες έχουν αφήσει ενα μεγάλο κενό στη ψυχή μου και λίγη μαγεία θα μου έκανε καλό. Βλέπεις ποτέ δεν περίμενα να χάσω μερικά άτομα από τη ζωή μου, πάντα πίστευα ότι θα ήταν δίπλα μου, δεν είχα επίγνωση του θανατού, ίσως μέσα μου να πίστευα στο "για πάντα". Κάποιος όμως αποφάσισε να μου κάνει πλάκα, να με ταρακουνήση λίγο μπας και ξυπνήσω από το κόσμο μου. Κάποιος μου πήρε άτομα από δίπλα μου που ήταν μεγάλο στήριγμα στη ζωή μου, που έκαναν το κόσμο μου άνω κάτω και μου πρόσφεραν αγάπη,φιλία,κατανόηση, πράγματα που έψαχνα εδω και καιρό, άτομα που έκαναν εμένα ενα καλύτερο άνθρωπο. Το γνωρίζω ότι ακόμα είναι στο πλάι μου, απλά εγω δεν μπορώ να τους δω αν και το έχω μεγάλη ανάγκη. Γι' αυτό φέτος αγαπητέ μου Αϊ Βασίλη το μοναδικό δώρο που θα ήθελα να σου ζητήσω είναι να μου φέρεις αυτά τα αγαπημένα μου πρόσωπα, για μια μέρα μόνο. Να περάσω ξανά μαζί τους όμορφες στιγμές, να πάμε βόλτα, να τους πω τα νέα μου, να πιώ μαζί τους όσες παραπάνω μπύρες μπορώ, να με συμβουλέψουν, να τους αγκαλιάσω και να τους πω πόσο πολύ τους αγαπάω, πόσο πολύ μου λείπουν...και μετά μπορείς να τους πάρεις πίσω. Μου φτάνει μόνο αυτή η μια φορά και μετά θα αρκεστώ στα όνειρα μου..

Αν κοιτάξεις μέσα στη ψυχή μου ίσως και να το καταλάβεις.

Δεν μπορώ να μοιάσω σε εσάς, δεν θέλω να μοιάσω σε εσάς. Γεννήθηκα για να διαφέρω, δεν σας μοιάζω μ' ακούς; Οι φωνές στο κεφάλι μου έχουν άλλη συχνότητα, άργησα να το καταλάβω μα το έμαθα. Προσπάθησα να μπω στα καλούπια σας, προσπάθησα να μπω στις σκέψεις σας, μάταια όμως..τα μάτια μου έμαθαν να κοιτάνε διαφορετικά απ' τα δικά σας. Προσπάθησα να το κρύψω, να το αλλάξω μα τώρα που κατάλαβα πόσο πολύτιμο είναι το έχω αγαπήσει, το έχω κάνει ολόδικό μου. Ναι, δεν μοιάζω με αυτό που έμαθες επειδή τώρα είμαι πραγματικά εγω. Πάλεψα 21 χρόνια να μπω στο κόσμο σας μα πάντα έπεφτα έξω, μπορεί να σου φανεί και αστείο μα έτσι είναι, έτσι είμαι,
αν κοιτάξεις μέσα στη ψυχή μου ίσως και να το καταλάβεις. Θέλω να αγαπιέμαι με τη ψυχή δεν θέλω να αγαπάω με το σώμα. Δεν χαραμίζομαι σε μετριότητες για να αποφύγω τη μοναξια, γουστάρω να τα δίνω όλα ή τίποτα. Ξεγυμνώνω τη ψυχή και το μυαλό μου γιατί δεν αντέχω άλλο κρυφτό. Δεν κατάλαβα όμως ακόμα ποιό είναι το κακό του να διαφέρεις. Έχω τη δική μου τρέλα και μ'αρέσει. Ναι, είμαι η Ιωάννα και επιτέλους αγαπάω το είναι μου!

Θα σε περιμένω ξανά, καληνύχτα..

Σε είδα, ναι, σε είδα. Είδα τα ματάκια σου, αυτό το όμορφο χαμόγελο σου. Σε είδα και ήσουν τόσο όμορφος, τόσο ήρεμος όσο ποτέ. Δάκρυσα. Ήθελα να σε αγκαλιάσω αλλά δεν μπορούσα, είναι νωρίς ακόμη για μένα είπες. Σου ψιθύρισα μου λείπεις, δεν ήθελα να το ακούσεις, δεν ήθελα να ξέρεις πως νιώθω, και όμως ήξερες, πάντα ήξερες. Και εσύ απλά με κοίταξες και τότε ηρέμησα. Μου είπες θα τα ξαναπούμε αλλά δεν μου είπες ποτε. Σύντομα; Δεν έμεινες για πολύ, δεν ήθελες να θυμάμαι. Πάντα σου άρεσε να με προστατεύεις, σαν το μεγάλο αδελφό, πάντα ήθελες να γελάω. Τώρα μην ανησυχείς, χαμογελάει η ψυχή μου όσο νιώθει τη δική σου. Δεν με άφησες, το ξέρω.
Λένε, τους φίλους δεν τους ξεχνάς όσα χιλιόμετρα και αν σας χωρίζουν. Δεν θα σε ξεχάσω όσος ουρανός και αν μας χωρίζει.
Σου είπα να καθήσεις ακόμα λίγο να τα πούμε, να τα πιούμε, χαμογέλασες και μου είπες, "κάποια μέρα.."
Θα σε περιμένω ξανά, καληνύχτα..

Αυτό που φοβάμαι καμιά φορά είναι μην αδειάσω τόσο πολύ που να νιώθω γεμάτη.

Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει να αδειάζω το κεφάλι μου σε λέξεις ανούσιες, να βγάζω τις κραυγές από μέσα μου σε προτάσεις που πολλοί δεν καταλαβαίνουν. Καθαρίζω τη ψυχή μου, τις σκέψεις μου, γιατί αν άφηνα όσα σκουπίδια με έχετε γεμίσει θα είχα τρελαθεί μέχρι τώρα. Τετράδια, μολύβια, άγρυπνες νύχτες, μόνο και μόνο για να ξεκινήσω καινούρια το πρωί. Αυτή είναι η τέχνη μου! Άλλοτε, μου αρέσει να γράφω για να γεμίζω το υπέροχο κενό μου, αυτό που αντανακλάτε στο χαμόγελό μου, έτσι το γουστάρω. Όταν υπερφορτόνομαι με συναισθήματα αυτόματα μετατρέπονται σε σκέψεις και μπάμ σκάνε στο χαρτί πριν σκάσουν στο μυαλό μου. Γέμισμα και άδειασμα, ατελείωτος κύκλος. Αυτό που φοβάμαι καμιά φορά είναι μην αδειάσω τόσο πολύ που να νιώθω γεμάτη. Τότε πως θα υπάρχει χώρος για τις αηδίες σας; 

Δεν μιλάω για χαμένες αγάπες, ανούσιο.

Δεν μιλάω για χαμένες αγάπες, ανούσιο, αλλά για πραγματικές απώλειες. Για μάτια που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξαναδείς. Δύσκολο να το εκφράσεις. Όταν σου παίρνουν αυτά που αγαπάς υποχρεώνεσαι να μάθεις, να μάθεις να υποφέρεις στα βουβά για να μην ενοχλήσεις τους άλλους. Και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που δεν πρόλαβες να πείς ένα αντίο, που δεν είχες δώσει μια ευκαιρία, γιατί δεν ήξερες, περίμενες την επόμενη φορά, που όμως δεν ήρθε. Αστείο το πως τα πάντα αλλάζουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα,πώς μερικά γεγονότα μπορούν να αλλάξουν όλο σου το είναι, αστείο και τραγικό. Και όταν κοιτάς πλέον τον ουρανό δεν ψάχνεις να βρείς τ' αστέρια αλλά αυτά τα μάτια, και όταν δεν είναι εκεί τι να το κάνεις το πανέμορφο φεγγάρι;

Θες να γίνεις το δικό μου μοναδικό τίποτα;

Έχω ερωτευτεί το κενό γιατί μόνο εκεί χωράει η παρουσία μου, μόνο εκεί οι σκέψεις μου βρίσκουν φωνή. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και η ψυχή μου να κουμπώσει με τη δική σου, ήθελα το μυαλό σου να με αγκαλιάσει πρίν τα χέρια σου, ήθελα να σου χαμογελάσω. Ήθελα, ήθελα, μα τώρα δεν θέλω. Τώρα έχω ερωτευτεί το τίποτα που με γεμίζει τόσο πολύ. Και αν σου φαίνεται παράξενο μην ανησυχείς, είναι που έχω συνηθήσει στην απουσία...αλλά..
άν τα μάτια σου γράφουν ολόκληρους τόμους χωρίς να μου πείς μια λέξη, άν οι φωνές στο κεφάλι σου έχουν την ίδια συχνότητα με τις δικές μου, άν το χαμόγελό σου συμπληρώνει το δικό μου και οι πληγές στα χέρια σου ταιριάζουν με τις δικές μου...τότε, θες να γίνεις το δικό μου μοναδικό τίποτα;

Χάθηκα, μα τώρα με ξαναβρίσκω.

5 μήνες, πάνε 5 μήνες που έχω χάσει το είναι μου. Μερικές φορές είναι καλό να χάνεσαι, όχι από τους άλλους, αλλά από σενα. Κάνεις λίγο πίσω για να μπορείς να έρθεις ξανά μπροστά με φόρα. Είχα πει δεν θα αφήσω τα στερεότυπα του περιβάλλοντός μου να με επηρεάσουν, και όμως το έκαναν και αυτό με φοβίζει,αρκετά. Δημιούργησα κάλπικες ανάγκες οι οποίες δεν ήταν καν δικές μου, απλά έτσι "έπρεπε" και στο τέλος με καταβρόχθησαν. Δεν είμαι αυτό που θέλω να είμαι, δεν είμαι εγω. Έχτισα κάτι που δεν είμαι χωρίς καν να το καταλάβω και κάπου εκεί, χάος. Χάθηκα, μα τώρα με ξαναβρίσκω. Το μυαλό μου είναι σε διαρκή σύγκρουση. Υπάρχει ενα κενό, προσπάθησα να το γεμίσω; Όχι, δεν θέλω, μου αρέσει το κενό μου,με κάνει αυτή που είμαι. Πόλλοι με άγγιξαν, προσπάθησαν να βάλουν για λίγο τη παρουσία τους σε αυτο το άδειο μου, τίποτα όμως, μόνο εγώ μπορώ να το γεμίσω, όταν θα έρθει η ώρα, όταν θα είμαι έτοιμη. Προσπάθησα να το διορθώσω επειδή έτσι μου είχαν πεί ότι είναι το σωστό. Κάποιος κάποτε μου είπε "βάλε ότι νιώθεις σε ενα κουτί και άστο απ'έξω", πόσα να χωρέσει όμως ενα κουτί; Πόσες πνιγμένες κραυγές; Δεν θέλω άλλο να ζω στη σιωπή, θέλω να ξέρω ότι υπάρχω, δεν θέλω να είμαι έτοιμη, θέλω να είμαι καθαρή. Το μυαλό μου είναι σε διαρκή σύγκρουση, ξανά και ξανά, συνεχώς με ανακαλύπτω, κάποτε.