Ξυπνάς, χαμογελάς και προχωράς.

Μαγκιά είναι να μπορείς να δώσεις τα πάντα ενω δεν έχεις τίποτα. Να μπορείς να χαμογελάς, να γυρνάς τη πλάτη στα άσχημα και να λες θα τα καταφέρω. Μην γίνεις ένα με τους άλλους, μην αφήσεις το μίσος του κόσμου να σε παρασύρει. Κάνε τη διαφορά. Ξυπνάς, χαμογελάς και προχωράς. Μίλα, μίλα όσο είναι νωρίς, ή ακόμα και αν είναι αργά, είναι το πιο όμορφο πράγμα, το να δίνεις, έστω και να μην παίρνεις πίσω. Δεν έχει σημασία τι έχει γίνει και ποιός φταίει. Το "να προσέχεις" σε κάποιον που αγάπησες, δεν δείχνει αδυναμία, δείχνει το πόσο νοιάζεσαι, δείχνει πόση αγάπη κρύβεις μέσα σου, όχι για το συγκεκριμένο άτομο, αλλά για ολόκληρο το κόσμο. Δεν με νοιάζει αν είναι σωστό ή λάθος για τους άλλους, με νοιάζει το τι θέλω εγώ. Ζήσε ανάποδα. ΧΑΜΟΓΕΛΑ.!

Ίσως σε 'σενα δεν ψάχνω να βρώ αυτό που θέλω να γίνω αλλά αυτό που ήμουνα.

Ίσως σε 'σενα δεν ψάχνω να βρώ αυτό που θέλω να γίνω αλλά αυτό που ήμουνα. Αυτό που εσυ ποτέ δεν αποδέχτηκες, αυτό που προσπάθησες να φέρεις στα μέτρα σου. Τόσα όνειρα και τόσα πολλά που πήγαν χαμένα, που έμειναν μισά και που ακόμα αναρωτιέμαι αν όντως άξιζαν το κόπο. Τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα όπως λέει και το τραγούδι. Ίσως προσπαθώ να ξαναβρώ όλα εκείνα που με έδιωξαν για να σταματήσω ξανά να νιώθω, όλα αυτά που μου έδωσαν τη δύναμη να φύγω, όλα αυτά που ξέχασα στη πορεία. Παράξενο όταν το μυαλό επιλέγει να θυμάται μόνο τα όμορφα. Μερικές φορές μου παίζει παιχνίδια, το νιώθω και όμως δεν μπορώ να το σταματήσω, τη μια στιγμή είμαι εδω και την άλλη αλλού. Δεν ξέρω που θέλω να βρίσκομαι, ίσως και να ξέρω. Αυτή η εικόνα για το μέλλον με στοιχειώνει συνεχώς και η μοναξιά με πνίγει. Το μυαλό δεν ησυχάζει, δε γίνεται.

Έχεις γίνει πια αετός και εγώ έχω πάρει τα φτερά σου.

Ευτυχώς που υπάρχεις και εσύ, και ας μην είσαι εδώ, για να μου θυμίζεις πόσο μικρή είναι η ζωή. Πως τα πάντα μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Κάθε φορά που θυμάμαι την απουσία σου θυμάμαι ότι πρέπει να είμαι δυνατή, το ξέρω ότι και εσύ είσαι. Βλέπω την τόση αγάπη που άφησες πίσω σου, και σκέφτομαι, και θυμάμαι. Μου είχες μάθει ξανά να χαμογελάω, ότι η ευτυχία είναι ότι σημαντικότερο έχω. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχε δημιουργηθεί αυτό μου το εγώ. Έχεις γίνει πια αετός και εγώ έχω πάρει τα φτερά σου. 

Πράγματα που κάνουν το μυαλό να μουδιάζει.

Ένα τσιγάρο, τα βραδινά φώτα της πόλης, μια κιθάρα, φίλοι από τα παλιά, πράγματα μικρά και ασήμαντα, πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τη στιγμή, που μπορούν να φέρουν χαρά στο είναι σου. Η πρώτη γουλιά από το ποτό, μια βόλτα με το αυτοκίνητο, ένα παλιό τραγούδι, ένα γνώριμο άγγιγμα, πράγματα που κάνουν το μυαλό να μουδιάζει, που δίνουν ζωή στις αισθήσεις σου και σε κάνουν να ξεχνάς, έστω και για λίγο. Αυτή τη φορά δεν θα γράψω πολλά, θέλω να αφήσω το μυαλό μου να δημιουργήσει δικές του καταστάσεις, δικά του αισθήματα, να μπορέσει να ταξιδέψει όπως παλία. Αυτό.

Μια για πάντα θα είμαι χαρούμενη.

Με πόνεσες πολύ, κατάστρεψες όλο μου το είναι. 'Ηρθε όμως ο καιρός να φύγεις, να φύγεις για πάντα. Από δίπλα μου, απ' το μυαλό μου, από παντού. Ήρθε η ώρα επιτέλους να φύγεις, ήρθε η ώρα να αδειάσεις από μέσα μου. Και αυτή τη φορά είμαι σίγουρη πως έχω ησυχάσει, δεν πονάω πια. Μια για πάντα. Μια για πάντα θα είμαι χαρούμενη..

Θέλω ξανά να σου μιλήσω χωρίς να χρειαστεί να πω μια λέξη.

Τόλμησε, τόλμησε να με κοιτάξεις στα μάτια. Όχι πλαγίως, κατάματα. Ξεγύμνωσε τη ψυχή μου και δες οσα κρύβω μέσα μου, όσα δεν τολμώ να πώ, όσα δεν έχω καν το δικαίωμα να νιώθω. Γινέ ενα με τα αισθήματά μου, ακούμπησε τον κόσμο μου. Ίσως τότε μπορέσεις να καταλάβεις, ίσως για ενα λεπτό να αντιληφθείς τι συμβαίνει. Θέλω ξανά να σου μιλήσω χωρίς να χρειαστεί να πω μια λέξη, μόνο με ενα βλέμμα. Πάει καιρός που δεν το έχω νιώσει αυτό, πάει καιρός που δεν έχω νιώσει πολλά! Όλα αυτά που έκρυβα, ή που μάλλον κρύβονταν άρχισαν να βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια, και φοβάμαι, φοβάμαι περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το ξέρω ότι και έσυ φοβάσαι και αυτός ο φόβος μας ενώνει, κάθε μέρα και πιο πολύ. Ένα βλέμμα, μια ματιά. Και μετά, και μετά πάρτα όλα. Μόνο αυτό.

Αν ήσουν αφίσα σε κάποιο τοίχο θα είχες αρχίσει να ξεθωριάζεις μέχρι τώρα.

Δεν ξέρω τι να γράψω πλέον. Όλα μοιάζουν ανούσια από τότε που έφυγες. Σε έχασα και μαζί σου έχασα την έμπνευσή μου, την ικανότητα να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε λέξεις. Τίποτα δεν έχει σημασία πια. Κουράστηκα να χάνομαι σε ανούσια βράδια με ψεύτικους ανθρώπους. Μου έχει λήψει ο ήχος της φωνής σου, το χρώμα του δέρματός σου. Όλα τα όμορφα που μου είχες μάθει μοιάζουν τώρα πολύ μακρινά. Μέσα στο μυαλό μου επικρατεί το χάος, δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Μερικές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να παρακολουθεί τη ζωή μου σαν κάποιος τρίτος και ξεχνάω οτι όλα αυτά είναι δικά μου κομμάτια. Είναι φορές που υποφέρω και άλλες που απλά αδιαφορώ. Ο καιρός όμως προχωράει, εγω γιατί μένω στάσιμη; Μισός χρόνος και αρκετό αλκοόλ μετά, αν ήσουν αφίσα σε κάποιο τοίχο θα είχες αρχίσει να ξεθωριάζεις μέχρι τώρα, αλλά εσύ καρφωμένος ακόμα εκεί.