Το κρεβάτι ΣΟΥ.

Έκλεισα τα μάτια ακούγοντας μουσική για να ταξιδέψω αλλού και το μόνο που έβλεπα ήταν το κρεβάτι σου. Ναι, το δικό ΣΟΥ κρεβάτι, όσο αστείο και αν ακούγεται. Αλλά όχι με τη βρωμιά που υπάρχει γύρω μας, ήταν ενα ωραίο,γαλήνιο ταξίδι, γεμάτο αγάπη μπορώ να πω. Αυτό το κρεβάτι που μέσα του αγάπησα και μίσησα, έκλαψα και γέλασα, ο μοναδικός μου προορισμός τα τελευταία δυο χρόνια, το πιο ασφαλές μέρος μετά την αγκαλιά σου και που ξαφνικά μια μέρα δεν σήμαινε τίποτα. Είναι περίεργος ο κόσμος μέσα μου, είναι παράξενα τα πράγματα στο μυαλό μου και θολά, και μέσα σε αυτή τη θολούρα ξεπρόβαλε το κρεβάτι σου. Παράξενο. Ίσως να φταίει η μουσική, ίσως να φταίει ο συγκεκριμένος μήνας, ίσως να φταίς και εσύ. Έχω αρχίσει να φοβάμαι ξανά και δεν μ'αρέσει. Μου θυμίζει το πρώτο καιρό, όλη αυτή η ζάλη, όλα αυτά τα συναισθήματα, όλα αυτά. Γιατί; Γιατί τώρα; Κουράστηκα να αναρωτιέμαι, δεν θέλω άλλο να αναρωτιέμαι, δεν θέλω άλλο αυτό που τρώει τις σκέψεις μου, το μέσα μου. Θέλω να κάνω ξανά το ίδιο ταξίδι, ελπίζω αυτή τη φορά να το κάνεις και εσύ.

Σε νιώθω σαν άγνωστο και συνάμα σαν τόσο γνωστό.

Πήγα στο μέρος που πρωτογνωριστήκαμε, ήξερα οτι δεν θα σε δω αλλά μέσα μου δεν ήθελα να το πιστέψω. Σε έψαξα, αλλά δεν ήσουν εκεί, άδικα έψαχνα το πρόσωπο σου στο πλήθος, περνούσε η ώρα και εγω περίμενα, σε ένιωθα εκεί και ας μην ήσουν. Δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία σου, μου φαίνεται παράξενη, ίσως επειδή δεν σε είχα ποτέ πραγματικά. Σε νιώθω σαν άγνωστο και συνάμα σαν τόσο γνωστό. Περίεργη αίσθηση και όμως ωραία. Το ξέρω, κάποτε θα μου ξαναχαμογελάσεις.

Τουλάχιστον δεν νιώθω τη μοναξιά που ένιωθα μαζί σου.

Θέλω να φύγεις μακριά, να φύγεις απο εμένα. Μόνο εσύ έχεις τη δύναμη να με καταστρέφεις τόσο, άσε με να καταστραφώ μόνη μου, δεν σε έχω ανάγκη πια. Το κορμί μου αηδιάζει στο κάθε σου άγγιγμα. Είσαι ένας άγνωστος. Η ελευθερία πια μοιάζει σαν απέραντη θλίψη, αλλά τουλάχιστον δεν νιώθω τη μοναξιά που ένιωθα μαζί σου. Αυτή είναι η δική μου μοναξιά. Εξαιτίας σου έχασα τον εαυτό μου, κοίταξα εμένα πριν από 2 χρόνια και τρόμαξα να με αναγνωρίσω. Ίσως να είναι και καλό, θα γίνω ενας καινούριος άνθρωπος που αυτή τη φορά δεν θα αναγνωρίζεις εσύ! Θα έρθει η στιγμή που θα ντρέπεσαι για τη καταστροφή μου, και τότε θα χάσεις το μυαλό σου και θα θέλεις ξανά να σε σώσω αλλά έπαψα απο καιρό να είμαι ο φύλακας άγγελός σου. 

Μου έμαθες πολλά και ας μην ήσουν εδώ για πολύ..

Χάρε να ήσουν άνθρωπος.

Αν και κατα βάθος ξέρουμε ότι πρέπει να ζούμε τη κάθε μας μέρα σαν να ήταν η τελευταία, ότι δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, χρειαζόμαστε κάτι να μας σοκάρει για να το συνειδητοποιήσουμε. Πέταξε ελεύθερος χωρίς ενδοιασμούς, μην αφήσεις το χαμόγελο να σβήσει απο τα χείλη σου. Έτσι ελπίζω να έφυγες και εσύ, καλό ταξίδι παλικάρι μου...

..

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την αίσθηση του χρόνου που έχεις όταν πονάς. Πως γίνεται μια μέρα να σου φένεται ένας μήνας και τρείς μέρες να σου φένονται μισός χρόνος; Πως γίνεται ενώ το μυαλό και η καρδιά μένουν στάσιμα το κορμί να προχωράει μπροστά.;

Σε θέλω δίπλα μου, αλλά, σε θέλω και όσο πιο μακριά μου γίνεται.

Και έρχεται η μέρα που απλά κουράζεσαι, που δεν θέλεις να προσπαθήσεις άλλο. Μέσα σου καταστρέφεσαι απο την απουσία αλλά δεν αντέχεις να δώσεις άλλα. Τότε τι γίνεται; Βάζεις το πιο ωραίο σου χαμόγελο και συμπεριφέρεσαι σαν να μη συνέβει τίποτα, και τότε έρχεται το ποτό, και θυμάσαι όλα αυτά που έπρεπε να ξεχάσεις. Και με αυτόν που σκότωσε ότι ωραίο είχες μέσα σου τι γίνεται; Βλέπεις δεν υπάρχει το delete στο μυαλό μας για να χαθούν όλα μια για πάντα. Θέλω να βγώ, να φωνάξω, να νιώσει κάποιος αυτό που νιώθω, φοβάμαι όμως ότι κανείς δεν θα καταλάβει. Φοβάμαι πια, φοβάμαι εσένα, εμένα, το μέλλον, το κάθε τι ωραίο. ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ. Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, όταν θα αδειάσει τελείως το μυαλό μου απο κάθε τι δικό σου,τότε θα σταματήσω να αισθάνομαι. Όλα εκείνα που μαζί σου είχα ξεχάσει, το ξέρω, θα επιστρέψουν. Σε θέλω δίπλα μου, αλλά, σε θέλω και όσο πιο μακριά μου γίνεται.